13 september: Tom Theuns en Aurélie Dorzée

Zwaluwen cirkelen hoog om de torenspits, een krekel tjirpt aan de voet van de warme kerkmuur. Muziekliefhebbers leunen genietend tegen de muur, van tussen de oude grafzerken spelen Tom Theuns en Aurélie Dorzée hen toe.

Het cultuurteam van de Piterkerk in Lippenhuizen opende zondag het najaarsseizoen onder een stralende zon met een bijzonder wandelconcert in combinatie met historische wetenswaardigheden over het dorp. “U dacht natuurlijk tijdens het beklimmen van deze berg dat de kerk op een terp staat”, opent Fokko Bosker de middag. Nee, het is geen terp maar een veenbult, vertelt de wandeljournalist. “Het dorp lag oorspronkelijk op dezelfde hoogte. Het veen is weggegraven met uitzondering van de grond onder de kerk.”

IJl en klaaglijk klinken stem en vioolklanken van Aurélie Dorzée over het oude kerkhof. De banjo van Tom Theuns geeft het eerste muziekstuk een gevoel van verstilling en verwondering. Ze spelen voornamelijk eigen composities, soms met niet-bestaande gezongen talen, vertelt de uit Vlaanderen afkomstige Theuns. Samen met Aurélie uit Wallonië bedacht hij een wandeloptreden, gretig aangegrepen door het cultuurteam van de Piterkerk. Vier keer treden ze op tijdens het ommetje van zo’n vijf kilometer rond het dorp.

“We wandelen vandaag door de verschillende lagen in de tijd die hier in het landschap liggen”, vertelt Bosker. Te beginnen bij de kerk, op de plek waar al in 1315 een kerk stond. Voorts langs het hedendaagse teken van dorpse mienskip in de vorm van mfa It Kobunderhûs, langs de turfvaart naar de sluis en eindigend bij de oude consistorie voor een afsluitend hapje en drankje. Maar eerst nog even genieten van een paar muziekstukken, zoals Der Erlkönig, het gedicht uit 1782 van Goethe. “Het gedicht is een metafoor voor de dood”, legt Theuns uit. “We hebben er luchtige muziek onder gezet.” En dat past dan weer mooi bij deze locatie, merkt iemand op.

Dan is het veters vast en op pad naar de Opsterlandse Compagnonsvaart. Onderweg een stop bij de mfa waar Gelbrigje Visser, initiatiefneemster van het Fleurig Ommetje, een lans breekt voor biodiversiteit. Ze wijst op de stokrozen aan de rand van het schoolplein. “Dat is een voorbeeld van wat kan op dertig vierkante centimeter.” De werkgroep werkt aan een bloemrijk dorp, belangrijk voor de bodem, vogels en insecten. Dit jaar was er een zonnebloemactie, terug te zien in vele tuinen. “We hebben ook ingezaaid langs de vaart. Deze week hoorde ik dat iemand daar alle zonnebloemen heeft afgeknipt.”

In de warme zon gaat de wandeling verder, over het fietspad langs de boer die een laatste snee gras opschudt. Langs de bloemencorridor aan de vaart die rond 1700 door arbeiders met de hand werd uitgegraven. In een besloten privétuin wacht een glas water, tijd voor het volgende miniconcert. De wind speelt een dramatisch deuntje mee met de Braziliaanse melodie, de bladeren ritselen hun eigen percussie onder het romantisch lied dat eindigt in de zee.

Foto’s: SIETSE DE BOER
Tekst: RENSKE WOUDSTRA

Bron: Sa24.nl – 14 september

Facebook

Archief